Antisemitisme, Een oude valkuil die we weer uit gegraven hebben.. Om weer in te vallen.

Ik hoor veel om mij heen de laatste tijd: “Joh de moslims zijn de nieuwe joden.” Waarop ik altijd reageer met een welgemeend: “Joh tieft op de joden zijn nog steeds de nieuwe joden”. Plus, antisemitisme is de term voor haat tegen alle semitische volken en Arabieren vallen daar ook onder of ze het willen of niet. Maar de eigenlijke betekenis is al sinds jaar en dag anti-joods. Hoewel er een boompje op te zetten valt over hoe anti-Arabier en anti-moslim we tegenwoordig zijn, wilde ik mij in dit stukje eigenlijk vooral focussen op het anti-joden gedeelte. Want hoewel er meer zicht op is tegenwoordig, is mijn ervaring dat de haat tegen de plinten omhoog klotst en de meest bizarre vormen aanneemt.

Origine van het antisemitisme

Het woord zelf heeft ook al een bewogen leven achter de rug. Het was voor het eerst opgetekend in een boek van Moritz Steinschnieder, waarin hij zich kritisch uitliet tegen Ernst Renandie even stelde dat het kwam doordat semieten niet hun driften en kwaadwaardige inborst konden bedwingen en daarom een monotheologie aanhingen. Een paar jaar later ging Wilhem Marr deze naam gebruiken voor zijn “Antisemitische Hefte” waar de term “semitisch” in plaats van “joden”, het een vleugje wetenschappelijkheid moest geven. En dat is dus alleen al het woord. Jodenhaat zelf bestaat al zo lang als er een Joodse diaspora is in Europa. En de voorbeelden van de uitsluiting van joden zijn legio. Van het verbranden omdat ze de pest zouden veroorzaken tot de wetten die Karl Lueger maakte als burgermeester, de Tweede Wereld oorlog, etcetera. Het is een terugkerend probleem, het laagje vernis van de beschaving wordt eraf gekrabt en opeens is er weer een complot door “de jood”. Maar waar deze haat vandaan komt is nog steeds gissen. Meerdere theorieën zijn er al over ontstaan, en ook over waarom het na de “Nie wieder!” die zo luid klonk in 1945 toch weer langzaam in ons straatbeeld sluipt. Nu ben ik geen socioloog maar er is toch zeker een kaartje wat eventueel misschien een uitleg geeft over het plotselingen stijgen van antisemitisme, voornamelijk in de grote steden.


Nu weet ik dat correlatie allerminst causatie is, dus ik ben echt de laatste die roept maar cijfers. Dat laat ik aan Geenstijl over. Wat echter wel terug zie is dat het Israël/Palestina conflict nogal naar de voorgrond komt de laatste tijd. Van mensen die “gecontroleerd” worden op de boodschapjes 
tot geweldige juich reacties als er Israelische mensen doodgaan tot compleet mesjogge aannames dat ISIS een zionistisch complot is. Tenzij je tegen Amerikanen moet schoppen natuurlijk dan is het van Israël en Amerika samen. Kortom: er is een conflict geïmporteerd door mensen die niks met het conflict te maken hebben. Dat werkt door in alle lagen van de maatschappij, waardoor het opeens weer bon ton word om complete groepen weg te zetten volgens een eeuwenoude, rascistische, domme standaard.

 

Jodenhaat in een nieuw jasje.

Gewoon random een stukje Youtube comment section bij een documentaire over de Holocaust

 

Niet alleen de onevenredige belangstelling in een “Palastijnse” staat die er nooit geweest is en de sympathie van onze politiek voor een club die in de eerste alinea van hun handvest hebben staan “dood alle joden” dat aangespoort wordt door een soort van “moslimbroederschap onder moslims” zijn een probleem. Ook andere gedachtes steken weer ruw de kop op, en dan nog wel op een gemene manier. Namelijk Holocaust-ontkenning. Laat dat even inzinken. De meest gedocumenteerde, de meest bekende, de best juridisch behandelde, grootste massamoord op industriële schaal. Er is een groot segment wat nu ineens roept: “Nee is nooit gebeurd joh!” Meestal zet ik deze rare snuiters weg als dat; rare snuiters. Ik bedoel als je er logisch over nadenkt: om waar te laten zijn wat deze mensen claimen, wie moet dan allemaal wel niet tegen je liegen? Globaal iedereen. Van de daders tot de documenten tot de slachtoffers. Dat is een onmogelijke opdracht. Immers je kan sommige mensen altijd voor de gek houden, alle mensen soms voor de gek houden, maar nooit alle mensen altijd voor decennia. En toch wordt er een hoop gezegd en geschreven over de Holocaust. Dat ontkenning ervan meegenomen moet worden als een mening, of als een optie die het ook waard is om onderzocht te worden. Elke keer als ik naar de argumenten kijk: bewezen onzin, elke keer als ik iets ga krabben aan het “maar wetenschap van twee kanten”, wat zit eronder? Jodenhaat. Maar nu geraffineerder, verstopt als een discussiepuntje, als een interessante optie die ook kan.

En ondertussen is het niet meer veilig om met een keppeltje door Amsterdam of Arnhem, Rotterdam te lopen.

Ik ben bang dat de “nie wieder” langzaam een daar gaan we weer wordt.

 

 

 

Door | 2017-10-04T23:00:07+00:00 oktober 4th, 2017|Uncategorized|2 Reacties

2 Reacties

  1. En-dan-dit 4 oktober 2017 om 23:11 - Antwoorden

    Dat het artikel uit twee verschillende lettertypes bestaat is een extra gimmick. Echt niet om dat ik dit pas om 12 uur ’s nachts aan het editen was 😴

  2. admin 5 oktober 2017 om 15:36 - Antwoorden

    Ondertussen aangepast 🙂 – Admin

Geef een reactie